Od hiszpańskiej czekolady po ormiański chleb pachnący mahlepi Wielkanocne stoły potrafią zaskakiwać bardziej niż same tradycje. W jednych krajach króluje spektakularna czekolada, w innych aromatyczne podroby, solony dorsz czy ryżowe ciasta z kokosem. To święto wszędzie opowiada tę samą historię o odrodzeniu i wspólnocie – ale w zupełnie innym języku smaków. Oto kilka najbardziej fascynujących kulinarnych kierunków.
W Katalonii i Walencji dzieci otrzymują Monę de Pascua - dawniej proste drożdżowe ciasto z jajkiem, dziś prawdziwe dzieło sztuki cukierniczej.
Nowoczesne mony to:
Intensywnie czekoladowe, czasem z nutą cytrusów lub likieru, sprawiają, że hiszpańska Wielkanoc jest wyjątkowo radosna i kolorowa.
Drob - zapiekanka z podrobów jagnięcych i dużej ilości ziół - symbolizuje koniec postu i powrót do mięsnych potraw.
Pasca - drożdżowe ciasto z twarogowym nadzieniem - wnosi lekkość i delikatną słodycz.
To połączenie ciężkiego z lekkim, wytrawnego ze słodkim, tworzy świąteczną równowagę.
W Wielki Piątek w Brazylii króluje bacalhau, czyli solony dorsz przywieziony przez Portugalczyków.Podawany z ziemniakami, oliwkami, cebulą i jajkami ma wyrazisty, lekko słony smak przełamany słodyczą warzyw. To prosta, ale symboliczna potrawa - ryba jako znak postu i refleksji.
Miękka bibingka i fioletowe, kokosowe puto bumbong pokazują, że wielkanocna tradycja może być głęboko chrześcijańska, a jednocześnie w pełni azjatycka w smaku.
Ormiański choreg to miękki, lekko słodki chleb drożdżowy symbolizujący wspólnotę i nowe życie.Jego sekret to mahlepi - przyprawa ze zmielonych pestek dzikiej wiśni, nadająca subtelny, migdałowo-waniliowy aromat. Podawany z czerwonymi jajkami i świeżymi ziołami, spaja wszystkie smaki świątecznego stołu.Wielkanoc na świecie ma wiele twarzy - od czekoladowych rzeźb w Hiszpanii po aromatyczny chleb Armenii. Różne składniki, różne tradycje, ale wszędzie ten sam sens: wspólny stół i nowy początek.
